
Pamięć
1 października, 2024
Poszła z pośpiechem🔸Łk 1, 39 – 45
1 października, 2024
Pamięć
1 października, 2024
Poszła z pośpiechem🔸Łk 1, 39 – 45
1 października, 2024Misja Zgromadzenia
Głosić Ewangelię najbardziej potrzebującym.
Czyli komu?

Jestem młodą siostrą, nie tak dawno składałam pierwszą profesję, a od zeszłego roku jestem też studentką pielęgniarstwa na Uniwersytecie Jana Kochanowskiego w Kielcach.
Jedną z gałęzi charyzmatu naszego Zgromadzenia jest posługa chorym. Matka Kolumba od samego początku dostrzegała potrzebę troski o tych, którzy nie mogą zatroszczyć się o siebie samych. Przy dzisiejszych możliwościach medycyny wydaje się, że choroby już nie powinny istnieć – przecież moglibyśmy wynaleźć lekarstwo na wszystko… Teoretycznie.
Operację wykona robot, komputer wyliczy dawkę leku i automatyczna pompa go poda, a jednak jest coś, czego żadna technologia nie zastąpi. Obecności. Za każdym razem, gdy wchodziłam na salę chorych w szpitalu, w każdej parze oczu widać było jakiś głód. Najczęściej głód człowieka, kogoś, kto po prostu wysłucha przy okazji zmiany opatrunku czy podłączania kroplówki. Oby tylko ten głód dostrzec.
Moją małą misję można podzielić na dwie części: codzienną i szpitalną. Pierwsza chyba jest trudniejsza, bo każdy dzień przynosi coś nowego. Studiuję dziennie i jestem jedyną siostrą zakonną w Collegium Medicum – habit mocno rzuca się w oczy.
Chcąc nie chcąc – jestem znakiem.
Uczelniane środowisko raczej stroni od Kościoła, od Pana Boga, tym bardziej świat medycyny. To są moi „najbardziej potrzebujący”, moja misja: opowiedzieć Dobrą Nowinę tym, którzy nigdy lub bardzo długo Jej nie słyszeli. A jak to zrobić? To było dla mnie zagadką przez dłuższy czas, aż zrozumiałam. „Po prostu bądź sobą – siostrą Nadzieją, szczęśliwą dominikanką, a sposób sam się znajdzie”. Więc żyję razem z moimi koleżankami i kolegami, a pomiędzy wykładem a egzaminem odpowiadam na pytania dotyczące Pana Boga i nauczania Kościoła czy życia zakonnego, których 20-letni studenci wbrew pozorom mają sporo. Z czasem mają odwagę zadać je głośno. Wystarczy być otwartym.

Studiowanie pielęgniarstwa jako dominikanka
jest dla mnie wielką radością,
budzącą ogromną wdzięczność Bogu i ludziom.
To Boży dar i moja mała misja.

Druga część mojej posługi odbywa się już w szpitalu, na zajęciach praktycznych. Nawet tam nie zdejmuję habitu, więc zdarza się, że wchodząc w oddział słyszę: „siostra! Przyszedł anioł, jak dobrze!”, i to mnie zawsze zawstydza.
I jednocześnie zobowiązuje: pielęgniarka, ale cały czas siostra zakonna. Ludzie patrząc na mnie i na to jak się obchodzę z pacjentami, budują sobie obraz całego Kościoła. Lubimy generalizować. „Skoro jedna osoba jest jakaś, to wszyscy tacy są”… Bycie z pacjentem i pielęgnowanie go to dla mnie wielka radość, choć zdarza się, że po ludzku ciężko być OBOK cierpiącego człowieka, bo czasem pomóc się już nie da - można tylko BYĆ.
Czy można dać nadzieję człowiekowi, który potwornie cierpi, któremu zostało kilka dni życia? Można, chociaż to nie w naszych ludzkich możliwościach leży siła. Bez Boga się nie da. W obliczu cierpienia i zbliżającej się śmierci słowa nie wystarczą… Czyli: w szpitalu moi „najbardziej potrzebujący” doświadczają troski o potrzeby fizyczne, ale mają również zagwarantowane wsparcie duchowe – o każdym z nich codziennie mówię najlepszemu Lekarzowi, w kaplicy. Uważam, że to moje pierwsze i podstawowe zadanie, o którym pacjenci czasem nawet nie wiedzą.
Studiowanie pielęgniarstwa jako dominikanka jest dla mnie wielką radością, budzącą ogromną wdzięczność Bogu i ludziom. To Boży dar i moja mała misja.







