Pamięć

1 października, 2024

Poszła z pośpiechem🔸Łk 1, 39 – 45

1 października, 2024

Pamięć

1 października, 2024

Poszła z pośpiechem🔸Łk 1, 39 – 45

1 października, 2024
 

Misja Zgromadzenia


Głosić Ewangelię najbardziej potrzebującym.
Czyli komu?

Jestem młodą siostrą, nie tak dawno składałam pierwszą profesję, a od zeszłego roku jestem też studentką pielęgniarstwa na Uniwersytecie Jana Kochanowskiego w Kielcach.

Jedną z gałęzi charyzmatu naszego Zgromadzenia jest posługa chorym. Matka Kolumba od samego początku dostrzegała potrzebę troski o tych, którzy nie mogą zatroszczyć się o siebie samych. Przy dzisiejszych możliwościach medycyny wydaje się, że choroby już nie powinny istnieć – przecież moglibyśmy wynaleźć lekarstwo na wszystko… Teoretycznie.

Operację wykona robot, komputer wyliczy dawkę leku i automatyczna pompa go poda, a jednak jest coś, czego żadna technologia nie zastąpi. Obecności. Za każdym razem, gdy wchodziłam na salę chorych w szpitalu, w każdej parze oczu widać było jakiś głód. Najczęściej głód człowieka, kogoś, kto po prostu wysłucha przy okazji zmiany opatrunku czy podłączania kroplówki. Oby tylko ten głód dostrzec.

Moją małą misję można podzielić na dwie części: codzienną i szpitalną. Pierwsza chyba jest trudniejsza, bo każdy dzień przynosi coś nowego. Studiuję dziennie i jestem jedyną siostrą zakonną w Collegium Medicum – habit mocno rzuca się w oczy.

Chcąc nie chcąc – jestem znakiem.

Uczelniane środowisko raczej stroni od Kościoła, od Pana Boga, tym bardziej świat medycyny. To są moi „najbardziej potrzebujący”, moja misja: opowiedzieć Dobrą Nowinę tym, którzy nigdy lub bardzo długo Jej nie słyszeli. A jak to zrobić? To było dla mnie zagadką przez dłuższy czas, aż zrozumiałam. „Po prostu bądź sobą – siostrą Nadzieją, szczęśliwą dominikanką, a sposób sam się znajdzie”. Więc żyję razem z moimi koleżankami i kolegami, a pomiędzy wykładem a egzaminem odpowiadam na pytania dotyczące Pana Boga i nauczania Kościoła czy życia zakonnego, których 20-letni studenci wbrew pozorom mają sporo. Z czasem mają odwagę zadać je głośno. Wystarczy być otwartym.

Studiowanie pielęgniarstwa jako dominikanka
jest dla mnie wielką radością,
budzącą ogromną wdzięczność Bogu i ludziom.
To Boży dar i moja mała misja.

Druga część mojej posługi odbywa się już w szpitalu, na zajęciach praktycznych. Nawet tam nie zdejmuję habitu, więc zdarza się, że wchodząc w oddział słyszę: „siostra! Przyszedł anioł, jak dobrze!”, i to mnie zawsze zawstydza.

I jednocześnie zobowiązuje: pielęgniarka, ale cały czas siostra zakonna. Ludzie patrząc na mnie i na to jak się obchodzę z pacjentami, budują sobie obraz całego Kościoła. Lubimy generalizować. „Skoro jedna osoba jest jakaś, to wszyscy tacy są”… Bycie z pacjentem i pielęgnowanie go to dla mnie wielka radość, choć zdarza się, że po ludzku ciężko być OBOK cierpiącego człowieka, bo czasem pomóc się już nie da - można tylko BYĆ.

Czy można dać nadzieję człowiekowi, który potwornie cierpi, któremu zostało kilka dni życia? Można, chociaż to nie w naszych ludzkich możliwościach leży siła. Bez Boga się nie da. W obliczu cierpienia i zbliżającej się śmierci słowa nie wystarczą… Czyli: w szpitalu moi „najbardziej potrzebujący” doświadczają troski o potrzeby fizyczne, ale mają również zagwarantowane wsparcie duchowe – o każdym z nich codziennie mówię najlepszemu Lekarzowi, w kaplicy. Uważam, że to moje pierwsze i podstawowe zadanie, o którym pacjenci czasem nawet nie wiedzą.

Studiowanie pielęgniarstwa jako dominikanka jest dla mnie wielką radością, budzącą ogromną wdzięczność Bogu i ludziom. To Boży dar i moja mała misja.

 

~ s. Nadzieja Abratańska OP

Іванка Демчук, _Св_ Трійця_ дошка , яєчна темпера

Duchowość Dominikańska, Maj 26

Miłość nie może istnieć jako jakieś abstrakcyjne pojęcie.

s. Elia OP

Miłość nie może istnieć jako jakieś abstrakcyjne pojęcie. Musi być czymś konkretnym, co wydarza się między konkretnymi osobami. Czy nazwalibyśmy miłością jednoosobowego Boga? Kogo miałby On kochać? A może Bóg stał się miłością dopiero, gdy stworzył coś albo kogoś, kogo mógł pokochać? Brzmi to mało przekonująco…

 

649880678_122105482635269730_5180642739375436006_n

Maj 26, Misja Zgromadzenia

doświadczenie miłości

Czy nie tak właśnie wygląda miłość Boga? To On jest obecny w każdej chwili mojego życia, pokazując, że nie muszę być idealna, by zasłużyć na Jego miłość.

 

a5a8ce05-dac2-462e-9d55-b183b9164432

Maj 26, Wybrać Drogę

a jednak wybrał

s. Marika OP

Zastanawiałam się jak to jest możliwe, że Pan Jezus znając mnie i widząc wszystkie moje niedomagania wybrał mnie, abym z Zgromadzeniu sióstr św Dominika głosiła ewangelię wszystkim, wszędzie i na wszelkie sposoby. A jednak wybrał.

 

502572983_2763997533785618_7654846036790555034_n

Kwiecień 26, Wybrać Drogę

KOCHAĆ

Każdy dzień jest dla mnie DAREM i DROGĄ odkrywania Boga, który jest blisko. Jestem wdzięczna za każdego spotkanego człowieka i chcę uczyć się, jak być dla innych aby Boża miłość mogła przeze mnie docierać dalej.

 

pobierz (2)

Duchowość Dominikańska, Kwiecień 26

On się nie zatrzymał

s. Elia OP

Ewangelia pokazuje nam całe życie Jezusa jako szczególną drogę do Jerozolimy, by tam przez swoją śmierć i zmartwychwstanie dokonać naszego odkupienia.

 

pobierz (1)

Kwiecień 26, Spotkanie ze Słowem

kamień węgielny

s. Kinga OP

. Nasze życie, choć czasem pęknięte i niepozorne, w Bożym planie może stać się kamieniem węgielnym, fundamentem nadziei dla nas i dla innych. Wystarczy, że Mu zaufamy i pozwolimy działać.

 

najbardziej potrzebującym.
Czyli komu?

najbardziej potrzebującym.
Czyli komu?