Z biegiem lat moje plany zmieniały się wiele razy. Były inne pomysły na przyszłość, inne marzenia, ale myśl o życiu zakonnym nigdy do końca nie zniknęła. Wracała delikatnie, jak szept, który nie daje o sobie zapomnieć. Pan Bóg cierpliwie prowadził mnie przez kolejne etapy życia, pozwalając dojrzewać temu pragnieniu.

            Kiedy byłam w pierwszej klasie liceum, zaczęłam coraz częściej stawiać sobie pytania o sens życia, o to, co naprawdę przynosi szczęście. Wtedy też po raz pierwszy szczerze poprosiłam Boga, by pokazał mi moją drogę. Zadziwiające było to, że im więcej się modliłam, tym bardziej w sercu pojawiał się pokój – taki, jakiego wcześniej nie znałam. Pragnienie wstąpienia do klasztoru stawało się coraz silniejsze i coraz bardziej jasne. W końcu przestałam rozważać jakąkolwiek inną życiową drogę. To był moment, w którym po raz pierwszy poczułam, że Bóg naprawdę zaprasza mnie, bym całkowicie należała do Niego.

Ponieważ siostry dominikanki znałam od dziecka, wybór Zgromadzenia był dla mnie czymś oczywistym. Po maturze poprosiłam o przyjęcie. Pamiętam podróż z mojego rodzinnego Gdańska do Krakowa – długą, pełną rozmyślań, ekscytacji, ale i lekkiej niepewności, jak to wszystko będzie wyglądało. Gdy tylko przekroczyłam próg klasztoru, jedna z sióstr ujęła moją twarz w dłonie i powiedziała: „Witaj w domu, dobrze, że jesteś”. Wtedy wszystko stało się jasne. Poczułam, że jestem dokładnie tam, gdzie Pan Bóg chciał, żebym była.

            Pierwsze miesiące w Zgromadzeniu były czasem wielkiej radości, ale też wewnętrznego dojrzewania. Uczyłam się zaufania, codziennej wierności, odkrywania Boga w prostych obowiązkach i we wspólnocie sióstr. Nie wszystko było łatwe, ale każde doświadczenie prowadziło mnie do głębszego spotkania z Nim.