Widzę ostatnie cztery lata, które spędziłam w Zgromadzeniu. Ból mierzenia się ze sobą,
swoją historią i tym, co było we mnie zbyt ciemne, by na to patrzeć - ale w końcu wymagało
dotknięcia, by dać się uleczyć, lub przynajmniej lekko oswoić. Widzę też odkrywanie tego, co
we mnie piękne, a czego wcześniej nigdy nie dostrzegałam. Mam przed oczami twarze
osób, które mi w tym czasie towarzyszyły, przede wszystkim moich sióstr. Często właśnie
przez ich obecność, słowa, gesty doświadczałam, jak dobry i kochający jest Bóg. To
ogromna radość móc powiedzieć o nich: moje siostry. Te cztery lata to ogrom ludzi, których
nigdy bym nie spotkała; miejsc, których bym nie odwiedziła i prostych, codziennych, lecz
ważnych sytuacji, których nie doświadczyłabym, gdyby nie to, że jestem dominikanką. To
także poznawanie Matki Kolumby (Założycielki Zgromadzenia) i odkrywanie swojego
miejsca w charyzmacie, jaki nam zostawiła.

Dzisiaj mam szczęście towarzyszyć w codzienności niezwykłym mieszkankom naszego Domu w Mielżynie. Mimo, że wiele z nich nie jest w stanie mówić, albo poruszać się samodzielnie, to jednak potrafią powiedzieć wiele o życiu. Cieszą się tym, co większość z nas traktuje jak oczywistość: codzienną kawą, spacerem, a jeśli nawet to jest dla nich nieosiągalne, po prostu obecnością drugiego człowieka. To one najwięcej wiedzą o miłości Boga: Tego, który jest i który nie potrzebuje więcej powodów, by nas kochać, jak tylko tego jednego - że jesteśmy.

To wszystko na pewno składa się na bycie dominikanką. Chodzę w białym habicie. Złożyłam śluby czystości, ubóstwa i posłuszeństwa. Jestem siostrą św. Dominika i siostrą moich sióstr. Moja obecna praca bez wątpienia wpisuje się w „Dominikowe” współczucie w wydaniu Matki Kolumby. Ale co jest najważniejsze? Myślę że odpowiedź dają mi dziewczyny/podopieczne z Mielżyna. One potrafią być sobą w 100%, bez udawania. Ten "charyzmat bycia" oraz wdzięczność za prostą obecność drugiego, wydaje mi się sednem mojej tożsamości jako dominikanki. Niestety często zamiast pytać siebie: kim jestem? pytam raczej: co robię? co jeszcze mam do zrobienia? Można robić wiele rzeczy, ale być nieobecnym. Trudno jest tak po prostu być. Przed Bogiem, przed
człowiekiem, przed samą sobą. Bycie dominikanką znaczy więc dla mnie bycie, czy też stawanie się sobą. Ta tożsamość obejmuje całe bogactwo tego, kim jestem: talenty, dobro, ale też to wszystko, co słabe, poranione, co chciałabym ukryć. I tak to jest, że im bardziej jestem sobą, tym bardziej mogę być dla innych i pozwolić im być. A najwspanialsza w tym wszystkim jest prawda, że moją najgłębszą tożsamość zna tylko Bóg. On jeden ogarnia całość tego, kim jestem i na szczęście, przed Nim nie da się niczego udawać.

Na koniec zostawiam najpiękniejsze słowa o tożsamości: :Obecnie jesteśmy dziećmi Bożymi, ale jeszcze się nie ujawniło, czym będziemy. Wiemy, że gdy się objawi, będziemy
do Niego podobni, bo ujrzymy Go takim, jakim jest" (1 J 3, 2)