Jestem jednak Panu Bogu ogromnie wdzięczna za to, że powołał mnie do naszego Zgromadzenia. Tak, doświadczam tutaj trudnych, momentami niezrozumiałych sytuacji. Tak, czasem mam dość. Zdecydowanie jednak bardziej doświadczam Jego czułej miłości, którą okazuje mi przez zwykłe pytanie, które słyszę kilka razy dziennie z różnych ust - jak się masz? - czy którą smakuję w kubku zrobionej przez współsiostrę kawy, pobudzającej przy dużym zmęczeniu. Wspólnota daje mi przestrzeń do tego, bym każdego dnia znajdowała się w sytuacji, w której mogę powiedzieć, że w czymś umieram - z czegoś rezygnuję w imię miłości Boga dla dobra drugiego człowieka. W taki sposób codziennie dokonuje się to, co jest najpiękniejsze - czyli moje wejście w Paschę Jezusa.

To jednoczenie się z Nim w codziennym, drobnym umieraniu staje się dla mnie źródłem życia. To zaproszenie by być na wzór Jego - ukrytego w Eucharystii i dostępnego dla wszystkich i w każdym czasie - choć po ludzku wyczerpujące, jest codziennie na nowo odkrywanym źródłem radości - za każdym razem gdy zdecyduję się w to wejść. To codzienne doświadczenie tego, że Jego Miłość jest ponad wszystko i że On pokochał mnie najpierw - bez mojej zasługi czy starania. To uczenie się budowania relacji z Nim od tych, z którymi żyję każdego dnia. To doświadczanie w tym przedsionku Nieba tego, co mam nadzieję będzie naszym udziałem w wieczności - radości wspólnego chwalenia Boga i życia w Nim. Tego, że poza Nim naprawdę nic więcej nie trzeba.