Jest czas Paschy. Do Jerozolimy napłynęły tłumy pielgrzymów przybyłych na święto - zapach ofiar ze zwierząt składanych w świątyni miesza się z gwarem i śpiewem psalmów.

Podczas żydowskiej wieczerzy paschalnej (Seder Pesach) od pokoleń pijano cztery kielichy wina związane z Bożą obietnicą wyzwolenia zapisaną w Księdze Wyjścia (Wj 6, 6-7): „wyprowadzę was”, „wybawię was”, „odkupię was”, „wezmę was za mój lud”, towarzyszył temu śpiew pieśni Hallelu (psalmy 113 - 118), a sam zwyczaj miał przypominać, że Bóg prowadzi swój lud od niewoli ku wolności i przymierzu. Tej nocy Jezus spożył trzy pierwsze kielichy. Czwarty – tzw. kielich uwielbenia, nazywany też kielichem chwały – pozostawił niewypity, mówiąc: „Nie będę pił więcej z owocu winnego krzewu, aż przyjdzie Królestwo Boże” (Mt 26,29; Mk 14,25). Ten gest, zawieszony między ziemią a niebem, wskazuje na obietnicę przyszłego Królestwa i życie, które zwycięża śmierć. Słowa te nie zamykają uczty, lecz ją otwierają - na coś, co dopiero ma się wypełnić. Psalmy 115 - 118 śpiewno podczas lub bezpośrednio przed czwartym kielichem, najprawdopodobniej zatem uczniowie śpiewali je w drodze, gdy po Ostatniej Wieczerzy szli z Jezusem do Ogrodu Getsemani, znajdującego się za wschodnią bramą miasta. Zostawiając za sobą światła domostw i gwar pielgrzymów wchodzą w ciszę Ogrodu Oliwnego. Przechadzając się wśród krzewów oliwek, w blasku księżyca nucą pieśni znane, powtarzane co roku, wypowiadane niemal z pamięci, jak oddech.  Czy wiedzieli, co znaczą te słowa, które brzmią między nimi? „Kamień odrzucony przez budujących stał się kamieniem węgielnym”. Czy mogli przeczuwać, że ta pieśń, tak dobrze im znana, już za chwilę zacznie się wypełniać w sposób, którego nie rozumieli? Ich pieśń była modlitwą, wyrazem uwielbienia Boga - a dopiero później nabrała pełnego proroczego znaczenia w świetle Triduum Paschalnego.