Praktykowanie postu wymaga bardzo dużej motywacji i determinacji, szczególnie w dzisiejszych czasach, kiedy zanika wartość wyrzeczenia, kiedy nawet przykazanie nakazujące powstrzymanie się od pokarmów mięsnych w piątki spotyka się z tak dużym niezrozumieniem i negacją. My, ludzie XXI wieku stosujemy różne diety podyktowane niestety zbyt często własną fanaberią, modą lub dbałością o kondycję i ciało. Warto odżywiać się zdrowo, jednak dieta nie jest postem, poza wymiarem czysto cielesnym należy pamiętać o duchowym znaczeniu odmawiania sobie jedzenia.

Modlitwa potrzebuje dwóch skrzydeł, by wznieść się do nieba, są nimi post i miłosierdzie. Miłosierdzie przejawia się głównie w jałmużnie, której sensem nie jest tylko datek finansowy, ale ma ona ukształtować nasze serce jako hojne w dawaniu. Nie chodzi o to, by dać innemu coś, co nam zbywa, ale ofiarować drugiemu coś, czego nam będzie brakować, mamy odczuć brak i ten brak przyjąć. Tracić na rzecz drugiego, to właściwa definicja jałmużny, wtedy ona uwalnia od śmierci i oczyszcza z każdego grzechu (Tb 12, 9). Z postem jest podobnie, celem nie jest nasza korzyść np. uzyskanie odpowiedniej wagi czy zdrowe ciało. W poście potrzebujemy odczuć brak, tylko wtedy jest on wymiarem pokuty za grzechy, dzięki niemu będziemy mogli lepiej panować nad swymi złymi skłonnościami oraz wznieść swój umysł ku Bogu. Bóg jest Miłością, dlatego możemy uczyć się miłości.