Jan doskonale rozumiał tę logikę dlatego, gdy głosił chrzest nawrócenia, wzywał też do wyznawania grzechów (Mt 3,6; Mk 1,5). Wiedział, że jego chrzest nie zbawia, nie jest chrztem Mesjasza, jest przygotowaniem, oczyszczeniem drogi. Dlatego reakcja Jana na widok Jezusa jest tak wymowna. Jan wie, że nie jest godny, wie, że Ten, który nadchodzi, jest silniejszy. I dlatego się dziwi: „To ja potrzebuję chrztu od Ciebie.” Ale Jezus wchodzi w wody Jordanu. Zanurza się tam, gdzie ludzie zostawiali swoje grzechy. Wchodzi w ten strumień ludzkiej winy nie dlatego, że potrzebuje oczyszczenia, lecz dlatego, że bierze ją na siebie. To jest moment przełomowy. Jezus rozpoczyna swoją misję właśnie tutaj – w wodzie, która dotknęła ludzkiego grzechu. Dlatego Kościół widzi w tym głęboki znak: W sakramencie chrztu Chrystus zanurza się w całym naszym życiu – w tym, co je ukształtowało „przed”, i w tym, co przyniesie „po”. Nie tylko w tym, co piękne. Także w ranach, słabościach, historii, której czasem się wstydzimy. A jednak człowiek często o tym zapomina, potrafi dojść do wniosku: „Bóg mnie nie kocha”, „Bóg się mną nie interesuje”. A On wszedł w nasze życie zanim cokolwiek w nim się wydarzyło. Wszedł w ludzkie dramaty jeszcze zanim się pojawiły, ale oczekuje odpowiedzi. Żeby wziąć na siebie nasze grzechy, my musimy je zostawić – tak jak lud Izraela zostawiał je symbolicznie w Jordanie. Dziś czynimy to w sakramencie pokuty gdzie grzechy są realnie usuwane w sensie duchowym. Bez naszej decyzji On nie zabierze tego, czego sami kurczowo się trzymamy. Uroczystość Chrztu Pańskiego kończy okres Bożego Narodzenia. Przyjęliśmy Jezusa jako Dziecię, ale czy jesteśmy gotowi przyjąć Go jako Mesjasza? Mesjasza, który nie przychodzi po to, by być podziwianym – ale by przemieniać. A przemieniać może tylko tych, którzy Mu na to pozwolą.