Tak trudno jest nam czasami wstać na roraty, w wielu parafiach wprowadza się również mszę
roratnią wieczorną, by dzieci mogły w niej uczestniczyć, czy jednak wtedy nie gubimy istoty? Msza
roratnia to msza o wschodzie słońca. Ludzkość pogrążona w grzechu i cieniu śmierci wyczekuje swego
Zbawiciela, czekamy na Chrystusa, który jest światłością. Kiedy wierni przychodzą z zapalonymi
świecami zanurzeni jeszcze w ciemnościach nocy to znak, że czekają na przyjście swojego Boga, który
rozświetli mrok świata tak jak czekają na wschód słońca. Roraty pokazują, że przyjście Chrystusa jest
prawdziwym wschodem słońca w życiu człowieka, który rozświetla jego życie i daje nową nadzieję.
Człowiek jest zdolny do przezwyciężania siebie, ten poranny, często fizyczny, psychiczny czy nawet
mentalny wysiłek dzięki któremu uda się nam być na roratach pomaga duchowo przygotować się na
narodziny Jezusa uświadamiając, że wiara wymaga aktywnego oczekiwania i gotowości, to nie może
być bierna postawa, wręcz przeciwnie, to wyruszenie w drogę. Rok liturgiczny – jak mówi Benedykt
XVI w swojej homilii podczas Nieszporów I Niedzieli Adwentu w 2007 r. – jest darem Boga, który chce
się objawić w tajemnicy Chrystusa. Za pośrednictwem Kościoła chce On przemawiać do ludzi i ich
zbawić. Czyni to wychodząc im na spotkanie, aby „odszukać i zbawić to, co zginęło” (Łk 19,10). Papież
wyjaśnia, że w tej perspektywie Adwent jest odpowiedzią Kościoła na inicjatywę Boga, który daje
ludzkości czas i okazję ku temu, by wyruszyć w drogę, by odnaleźć sens nadziei: „I tak dochodzimy do
zdumiewającego odkrycia: moją, naszą nadzieję poprzedza oczekiwanie Boga na nas! Tak, Bóg nas
kocha i właśnie dlatego czeka na to, że powrócimy do Niego, że otworzymy serce na Jego miłość,
uchwycimy się Jego ręki i przypomnimy sobie, że jesteśmy Jego dziećmi. To oczekiwanie Boga zawsze
poprzedza naszą nadzieję, tak samo jak Jego miłość zawsze uprzedza naszą (por. 1 J 4, 10). Właśnie
dlatego nadzieję chrześcijańską nazywa się »teologalną«: Bóg jest jej źródłem, oparciem i celem. Ileż
pociechy daje ta tajemnica! Mój Stworzyciel złożył w mojej duszy odblask swego pragnienia, aby
wszyscy mieli życie. Powołaniem każdego człowieka jest żywić nadzieję w odpowiedzi na to, że Bóg
na niego czeka.”