…chociaż nie widzę, wiem, że jesteś ze mną.

Zaufanie jest moim światłem w najciemniejsze dni. Mam ufność w to, że chociaż nie rozumiem tego, co dzieje się teraz w moim życiu, będę za to wdzięczna za jakiś czas. Zaufanie daje mi spokój, a spokój jest punktem wyjścia do owocnego działania. I może właśnie dlatego mam świetne życie - działam ze spokojem, ale - co ważniejsze - ze spokojem może działać On, ten, który wszystko o mnie wie i daje wszystko we właściwym czasie. Doświadczam tego na każdym kroku mojej drogi, nie tylko tej przez chorobę. Ja już nawet nie pytam Go „dlaczego?” i „po co?”. Nie pytam „kiedy?”, „za co?”, „z kim?”. Mam pewność, że Bóg, który jest Miłością, zadba o każdy kawałek mojej codzienności. Dołoży swoje boskie „Jestem” do mojego każdego szczerego wysiłku, by iść do przodu. Bo najgorzej jest wtedy, gdy nie robię nic. Wtedy On nie ma czego wypełnić swoją mocą.

Więc ufam i robię to co mogę, patrząc jak Bóg dodaje resztę. Być może dlatego ludzie myślą, że mam świetnie, bo to, co widzą, to On działający w moim życiu. Rzesza osób, która modli się za mnie, wspiera obecnością, dobrym słowem, codzienną pomocą i hojnością - to On, który przychodzi ze swoją mocą dokładnie wtedy, gdy Go potrzebuję. I mam głębokie przekonanie, że to Jego odpowiedź na moje działanie, którym czasem, w mojej niemocy, jest tylko i aż zaufanie.