Owe „to coś” nie daje spokoju

Wybrać Drogę

On wie, że trzeba mi dać wcześniej jakiś znak

Na drogę powołania, patrzę już z perspektywy ponad 20 lat życia w Zgromadzeniu Sióstr św. Dominika. I już na początku chcę zaznaczyć, że duchowość dominikańska, charyzmat i to konkretne Zgromadzenie, to moje miejsce na Ziemi.

W moim życiu nie wydarzyło się nic spektakularnego, nie przeżyłam mega nawrócenia. Pochodzę z katolickiej, bardzo praktykującej rodziny. Mój śp. wujek był Księdzem. Z tego też powodu obecność Sióstr czy innych Księży była dla mnie czymś naturalnym. Nie mniej jednak, jak być może każda dorastająca nastolatka, nosiłam w sobie pytania, wątpliwości, jakiś rodzaj pragnienia głębszego doświadczenia Pana niż to, które wtedy doświadczałam.

Chodziłam na Mszę świętą w niedzielę z całą rodziną, ale za bardzo nie wiedziałam, co tak naprawdę się tam wydarza. Dziś powiedziałabym, że było to bardziej z „tradycji”.

Czas innego spojrzenia

na duchowe sprawy przypadł na czas szkolnej nauki w Liceum, gdzie poznałam przyjaciółkę, Basię. Basia należała do Oazy i opowiadając mi o spotkaniach, rekolekcjach, coś mnie w tym zafascynowało.

Pewnego razu powiedziałam jej, że przyjechałabym na takie spotkanie.

I jak przyjechałam, to już zostałam na dobre. Totalnie Oaza była odpowiedzią na moje pytania. To przez formację i rekolekcje 0, 1 i 2 stopnia otwierało się serce na łaskę i bliskość Pana.

To właśnie tam zaczęłam rozumieć, przeżywać więcej, głębiej.

Tam nauczyłam się modlitwy, ale takiej z serca,

tam zaczęłam inaczej przeżywać sakrament pokuty – nie tylko jako wyznanie grzechów, ale przede wszystkim spotkanie z Dobrym Ojcem, pełnym miłosierdzia. I tam zapadła decyzja o wstąpieniu do Zgromadzenia. A że religii w Liceum uczyli mnie Ojcowie Dominikanie, to wybór Zgromadzenia był niemal oczywisty. W ogóle parafia prowadzona przez Ojców Dominikanów sąsiaduje z moją rodzinną parafią. Także kontakt z duchowością dominikańską miałam na wyciągnięcie ręki.

Samo powołanie jest tajemnicą.

Nie da się tego do końca wytłumaczyć. Owe „to coś”, co znają też zakochani, nie daje spokoju. Pragnie bliskości i zaspokojenia. Nie żałuję ani jednego dnia w Zgromadzeniu. Wiadomo, różnie bywało, raz lepiej, raz gorzej, ale z pewnością mogę powiedzieć, że z perspektywy czasu, najtrudniejsze doświadczenia, wydały najbardziej błogosławione owoce.

Jestem szczęśliwą, spełnioną kobietą. Kocham swoje Zgromadzenie i moje Siostry. Nie zamieniłabym tego życia, na żadne inne i za żadne pieniądze świata. Jestem wdzięczna Panu za wybranie i miłość. Jestem wdzięczna za to Zgromadzenie, za Siostry, które go tworzyły i budują wspólnotę do dziś, za to, że mogę być częścią tak wielkiego dobra. Nie ma piękniejszego doświadczenia jak kochać i być kochaną.