Wyjątkowe połączenie

Misja Zgromadzenia

Posługa, która łączy życie zakonne z misją pedagogiczną

Moja codzienność jako dominikanki to wyjątkowe połączenie życia zakonnego, modlitwy i pracy pedagogicznej. Każdy dzień jest odpowiedzią na wezwanie do głoszenia prawdy ewangelicznej – „wszędzie, wszystkim i na wszystkie sposoby”.

Życie i świadectwo naszej Matki Kolumby Białeckiej jest dla mnie inspiracją do szczególnej troski o dzieci chore, potrzebujące, biedne oraz ich edukację i rozwój.

Od września pracuję w Katolickiej Szkole i Przedszkolu Sióstr Dominikanek w Piotrkowie Trybunalskim jako pedagog szkolny
i pedagog specjalny. Moim zadaniem jest wspieranie dzieci i młodzieży, które zmagają się z różnymi trudnościami – czy to wynikającymi z niepełnosprawności, czy też z problemów emocjonalnych i społecznych.

Prowadzę zajęcia terapeutyczne zarówno z przedszkolakami, jak i uczniami szkoły podstawowej- zawsze starając się, aby każdy z moich podopiecznych poczuł się ważny, zauważony i doceniony. Ta praca daje mi ogromną radość i satysfakcję.

Staram się, aby dzięki mojemu wsparciu dzieci te mogły rozwijać swoje talenty, odnajdywać wiarę we własne możliwości i krok po kroku budować swoją lepszą przyszłość.

Równocześnie życie zakonne daje mi siłę i motywację do wypełniania tej misji. Relacje międzyludzkie są dla mnie niezwykle ważne. Moje życie duchowe i codzienna więź z Bogiem stanowią fundament moich działań i wyborów życiowych. Modlitwa jest nieodłącznym elementem mojego dnia – to ona pozwala mi odnaleźć pokój serca, prosić o światło Ducha Świętego w trudnych sytuacjach oraz zawierzać Bogu zarówno moje troski, jak i sukcesy.

Wspólnota zakonna jest dla mnie wsparciem w tej drodze, a życie zgodne z regułą dominikańską przypomina mi każdego dnia, że to Chrystus jest centrum mojego życia i źródłem wszystkiego, co robię.

Jesteś ważny

Nasze Zgromadzenie zawsze kładło szczególny nacisk na pomoc najbardziej potrzebującym. W duchu naszej Matki Założycielki staram się wychodzić do tych, którzy są w szczególny sposób ubodzy – nie tylko materialnie, ale również duchowo czy emocjonalnie. W mojej pracy spotykam dzieci, które często czują się odrzucone lub zagubione. To one najbardziej potrzebują naszej troski i miłości. W takich chwilach staram się być dla nich nie tylko pedagogiem, ale także świadkiem Ewangelii- pełnym nadziei głosem, który mówi: „Jesteś ważny, jesteś kochany”.

Wierzę, że moja posługa to nie tylko praca, ale przede wszystkim misja. Łączenie życia zakonnego z pracą pedagogiczną to piękny sposób realizowania charyzmatu naszego Zgromadzenia. Każdy uśmiech dziecka, każda mała radość z pokonanej trudności są dowodem na to, że w głoszeniu prawdy Ewangelii tkwi siła przemiany naszej rzeczywistości– nawet jeśli zaczyna się ona od małych, codziennych gestów miłości i troski.