Znaki od Boga _
1 listopada, 2024
Pamiętaj, że umierasz _
1 listopada, 2024Znaki od Boga _
1 listopada, 2024Pamiętaj, że umierasz _
1 listopada, 2024
Misja Zgromadzenia
Od lat, to co kryje się za tym słowem mnie intryguje, ekscytuje a czasami i zaskakuje.
Po tym roku już wiem, że na misjach mogą się przydać wszystkie umiejętności: od szycia, przez gotowanie, wykonywanie zabiegów pielęgniarskich, prowadzenie remontów, naprawianie różnych rzeczy jak i jazdy samochodem w każdych warunkach…
Święty Jan Paweł II
we wprowadzeniu do Encykliki „Redemptoris missio” pisze: „Misja Chrystusa Odkupiciela, powierzona Kościołowi, nie została jeszcze bynajmniej wypełniona do końca”.
Chrystus zaprasza i nas do tej misji przekazując Apostołom nakaz misyjny: „Dana mi jest wszelka władza w niebie i na ziemi. Idźcie więc i nauczajcie wszystkie narody… A oto Ja jestem z wami przez wszystkie dni, aż do skończenia świata” (Mt 28, 18-20).
Jezus nas posyła, ale nie samych. Tak jak obiecał, jest z nami, prowadzi nas. Tą misje możemy realizować wszędzie tam gdzie jesteśmy. W domu, pracy, szkole, w każdym zakątku świata.
Od lat marzyłam o wyjeździe na misje. I szczerze mówiąc, nie spodziewałam się że tak szybko się ono zacznie spełniać. Minął już rok od mojego pierwszego przyjazdu do Kamerunu. Przyleciałam do kraju francuskojęzycznego – prawie w ogóle nie znając tego języka…
Mógłby ktoś zapytać – jak można jechać na misje nie znając języka i nie mogąc się dogadać z ludźmi?? Otóż, można. Oczywiście cały czas uczę się j. francuskiego… i już potrafię się mniej więcej dogadać.
W Garoua Boulai
prowadzimy przy naszym domu m.in. świetlicę dla dzieci. Pomagam w tym dziele Siostrze Racheli.
Na świetlicy realizujemy projekt dożywiania dzieci, organizujemy dla nich korepetycje, różne zajęcia plastyczne, muzyczne, różne gry i zabawy. Od tego roku mamy w planach również uczyć dzieci kolejnych zdolności praktycznych, takich jak np. szycie, cerowanie ubrań.
A z dziećmi, jak to z dziećmi – można się dogadać nawet bez słów… otwartość dzieci bardzo mi pomogła się odnaleźć w tej pracy.
Dla nich ważne jest już samo to że się z nimi jest… wiedzą, że mogą przyjść, czasami po prostu usiąść obok, przytulić się… że ktoś się nimi zajmie, pobawi się, a gdy trzeba to i rany opatrzy…
Praca na misjach daje wiele radości, ale nie brakuje również i sytuacji bardzo trudnych i bolesnych, gdy widzi się biedę, głód, śmierć…
To Jezusowe „Idźcie”
często wiąże się z wyjściem poza swoją strefę komfortu, poza swoje plany i schematy; to często przekraczanie siebie, swoich słabości. Papież Franciszek Orędzie na 98. Światowy Dzień Misyjny zatytułował: „Idźcie i zapraszajcie wszystkich na ucztę” (Mt 22, 9) nawiązując do ewangelicznej przypowieści o uczcie weselnej (por. Mt 22, 1-14). W Orędziu Papież mówi, że „misja jest niestrudzonym wychodzeniem do całej ludzkości, aby ją zaprosić na spotkanie i do komunii z Bogiem.”
No właśnie… niestrudzonym wychodzeniem do…
A skąd brać siłę,
cierpliwość i wytrwałość do tego niestrudzonego wychodzenia? Oczywiście z modlitwy a zwłaszcza z Eucharystii,
ponieważ jak przypomina w Orędziu Papież: „zaproszenie na ucztę eschatologiczną, które niesiemy wszystkim w misji ewangelizacyjnej, jest nierozerwalnie związane z zaproszeniem do stołu eucharystycznego, gdzie Pan karmi nas swoim Słowem oraz Ciałem i Krwią. […] codzienna modlitwa, a zwłaszcza Eucharystia, czyni nas pielgrzymami-misjonarzami nadziei w drodze do życia bez końca w Bogu, ku uczcie weselnej przygotowanej przez Boga dla wszystkich Jego dzieci.”
Już z doświadczenia wiem jak ważna jest modlitwa… dlatego zachęcam Cię do modlitwy, także w intencji misji. I zapewniam o mojej modlitwie, życząc odwagi i ufności w Boże prowadzenie na Twoich drogach misyjnych.
~ s. Jadwiga OP
Duchowość Dominikańska, Listopad 24
Pamiętaj, że umierasz _
s. Gloria
Nie wystarczy żyć ze świadomością, że w bliżej nieokreślonym czasie zakończę to, co znam jako “teraz”.
Gdzież jest, o śmierci twoje zwycięstwo? ~ Ps 15, 55.
Niemal dla każdego człowieka znane jest pozdrowienie “memento mori”, które powszechnie tłumaczy się jako “pamiętaj, że umrzesz”. Jednak czy jest to cała prawda, która kryje się pod tą krótką, a jakże wymowną frazą? Czy kryje ono w sobie coś więcej?
Listopad 24, Misja Zgromadzenia
Misja niewypełniona do końca _
s. Jagwiga OP
W Orędziu Papież mówi, że „misja jest niestrudzonym wychodzeniem do całej ludzkości, aby ją zaprosić na spotkanie z Bogiem.”
No właśnie… niestrudzonym wychodzeniem do… A skąd brać siłę, cierpliwość i wytrwałość do tego niestrudzonego wychodzenia?
Listopad 24, Wybrać Drogę
Znaki od Boga _
s. Leona OP
Przez kilka ostatnich dni powracały do mnie wspomnienia gdy rozeznawałam swoje powołanie.. i po niedługim czasie napisała do mnie s. Nikolina, z prośbą o napisanie świadectwa właśnie o powołaniu.
W moim życiu właśnie tak działa Pan Bóg – On wie, że trzeba mi dać wcześniej jakiś znak, naprowadzić mnie bym wiedziała, że to co zamierzył
Listopad 24, Spotkanie ze Słowem
Czas jest krótki _
s. Kinga OP
Człowiek prawdziwe żyje dopiero po przejściu przez śmierć, gdy będzie mógł oglądać chwałę Boga.
Życie na ziemi jest więc dopiero przedsionkiem w drodze do życia z Bogiem. Niestety czasem zbytnio przywiązujemy się do owego przedsionka, wydaje się wtedy, że to już wszystko, że dalej, za drzwiami nic już nie ma.
Nie możemy jednak zatrzymywać się w drodze ale nieustannie pamiętać, że to tylko przedsionek, że jesteśmy powołani do czegoś większego, że nasz cel jest dalej, głębiej.
Kluczowe Słowa, Listopad 24
Po co umieć rezygnować _
s. Joanna OP
Nie chodzi więc o to, by nie mieć nic, lecz by umieć zrezygnować..
Stwierdzenie, że ktoś jest ubogi zazwyczaj kojarzy się nam negatywnie. Najczęściej przed oczami mamy obraz kogoś, kto nie ma środków na życie, albo starcza mu tylko na zaspokojenie swoich najpilniejszych potrzeb.
Jednym słowem perspektywa życia w ubóstwie materialnym nie jest czymś co napawa nas szczęściem. Jednak Jezus mówi w Kazaniu na Górze: Błogosławieni - czyli szczęśliwi - ubodzy w duchu, albowiem do nich należy królestwo niebieskie (Mt, 5; 3).
Listopad 24, Świadectwo
Świętych obcowanie _
Agnieszka Tomicka
Miałyśmy obie prawdopodobnie nie przeżyć rozwiązania
To był 24 tydzień ciąży, a więc ledwo za połową. Działo się coraz więcej niepokojących rzeczy zarówno w życiu płodowym mojego Maleństwa, jak i w moim stanie zdrowia. Przetaczania krwi, wszelkie możliwe leki i duża niewiadoma.
Lekarze przychodzili, kiwali głowami i wychodzili bez słowa. Pod koniec tamtego okresu, nie miałam już sił modlić się, jednak w ręku ściskałam różaniec.