Jezus- On jest jedynym celem
19 maja, 2025
Pan Jezus dotknął mojego serca
12 czerwca, 2025Jezus- On jest jedynym celem
19 maja, 2025Pan Jezus dotknął mojego serca
12 czerwca, 2025Misja Zgromadzenia
Czy dam sobie radę?
s. Kajetana OP
Do Kielc przyjechałam w sierpniu, z lekką niepewnością i pytaniami w głowie: co mnie tu czeka? Czy dam sobie radę? Wcześniej nie miałam kontaktu z takim miejscem jak Specjalny Ośrodek Wychowawczy. Znałam Dom Pomocy Społecznej w Mielżynie, ale to zupełnie inna rzeczywistość. Po kilku miesiącach mogę z pełnym przekonaniem powiedzieć: cieszę się, że tu jestem. Praca w Ośrodku daje mi ogromnie dużo – uczy, otwiera serce i zmienia spojrzenie na świat.
Opiekuję się grupą najmłodszych chłopców – jest ich ośmiu, w wieku od 9 do 14 lat. Każdy z nich mierzy się z czymś innym: niepełnosprawnością intelektualną w stopniu lekkim lub umiarkowanym, zagrożeniem niedostosowaniem społecznym, zaburzeniami ze spektrum autyzmu. Pochodzą z różnych środowisk, dla których nasz dom jest dla nich internatem, a dla innych miejscem, gdzie mogą liczyć na ciepły posiłek, właściwe warunki do nauki i spokojny sen. Są i tacy wychowankowie, którzy potrzebują pomocy specjalistów, by żyć i funkcjonować w środowisku szkoły, grupy rówieśniczej i społeczeństwie. Naszym – wychowawców – zadaniem jest przede wszystkim okazywanie im miłości. Takiej prawdziwej, cierpliwej, której często brakuje w ich domach.
Dzień w Ośrodku zaczyna się wcześnie – około 6:00. Pobudka, toaleta, modlitwa, a potem śniadanie. Dzieci pakują się do szkoły– niektóre wychodzą same, inne odprowadzamy. Po zajęciach szkolnych czeka na nie stęskniona kadra wychowawców 😊, pyszny obiad, odrabianie lekcji, nauka i dodatkowe zajęcia: dogoterapia, zajęcia sportowe, felinoterapia, integracja sensoryczna. Oprócz wychowawców pracują z nimi psychologowie, pedagog; prowadzona jest rewalidacja i socjoterapia. Po kolacji – kąpiel, wieczorna modlitwa i wspólne rozmowy. Tak mija dzień za dniem – od poniedziałku do piątku.
Ta praca zmienia człowieka. Moi podopieczni uczą mnie cierpliwości, elastyczności i pokory – bo tu „plan” zmienia swój tor. Ale przede wszystkim przypominają, że nawet z tym, co po ludzku ogranicza, można cieszyć się pięknem świata. I że to, co dla mnie jest codziennością – ciepło, troska, stabilność – dla innych może być wielkim darem.
Jestem wdzięczną Bogu za to miejsc i za te dzieciaki. Za to, że mogę im dawać kawałek siebie. I za to, że tak wiele dostaję w zamian.
~ s. Kajetana OP
Grudzień 25, Spotkanie ze Słowem
czuwanie serca
s. Kinga OP
Kiedy wierni przychodzą z zapalonymi świecami zanurzeni jeszcze w ciemnościach nocy to znak, że czekają na przyjście swojego Boga, który rozświetli mrok świata tak jak czekają na wschód słońca.
Grudzień 25, Misja Zgromadzenia
@choralowo_siostra_od_muzyki.
Kiedy wybuchła pandemia i byliśmy wszyscy „zamknięci” przyszła mi myśl, żeby poprzez Instagram dzielić się pięknem chorału gregoriańskiego. To śpiew, który poznałam na studiach i bardzo lubię się nim modlić.
Duchowość Dominikańska, Grudzień 25
Bliskość
s. Gloria
Niezwykła i nieprawdopodobna jest miłość Boga posuwająca się do tak przedziwnych jej wyrazów.
Grudzień 25, Kluczowe Słowa
czym jest oczekiwanie…
s. Joanna OP
czym jest oczekiwanie...
Kluczowe Słowa, Listopad 25
Co z nami będzie?
s. Joanna OP
Gdy patrzymy z perspektywy wieczności, nasze życie doczesne jest jedynie małym wycinkiem czasu.
Duchowość Dominikańska, Listopad 25
Najwyższa wartość
s. Gloria
Nikt z ludzi nie powinien wchodzić w przysłowiowe „buty” Pana Boga i kończyć życia bliźniego, bądź też swojego, gdyż to On jest Panem życia i śmierci; to On dał nam życie i jedynie On ma prawo je dopełnić poprzez przejście jakim jest śmierć.