Listopad to specyficzny czas w ciągu roku. Z jednej strony nasze myśli skierowane są ku eschatologii. Wspominając zmarłych, odwiedzając ich groby i wznosząc modlitwy do Wszechmogącego o miłosierdzie nad nimi, by mogli dostąpić chwały zbawionych, myślimy o nas. Co z nami będzie? Śmierć jest rzeczywistością, która spotka każdego. Zanim zdążymy poczynić jednak jakąkolwiek refleksję, ze wszech stron wdzierają się już migające światełka, świąteczne wystawy sklepowe i niezniszczalna Mariah Carey obwieszczająca, że pora zająć się kolejnymi świętami, prezentami, zakupami itd. Niestety większość z nas wpada w pędzący wir i szybko zapominamy o tym, co istotne. Święty Jan Paweł II w homilii podczas Mszy świętej na Błoniach krakowskich w 1979 r. mówił: „Przemija postać świata – więc musimy znaleźć się w świecie Boga, ażeby dosięgnąć celu, dojść do pełni życia i powołania człowieka”. Czymże właściwie jest „świat Boga”? Św. Paweł pisze, by nie angażować się zbytnio w sprawy doczesne, bo one przeminą. O ile zazwyczaj ogarnia nas smutek, a często nawet rozpacz w obliczu śmierci, to zarówno słowa św. Pawła jak i te wygłoszone przez Jana Pawła II zdają się napawać nadzieją. Świat Boga - Bóg jest poza czasem, to On stworzył człowieka i osadził w przestrzeni czasowej, sam jednak istnieje odwiecznie. Gdy patrzymy z perspektywy wieczności, nasze życie doczesne jest jedynie małym wycinkiem czasu. Jako chrześcijanie mamy perspektywę życia wiecznego. Można powiedzieć, że kontynuację słów św. Pawła można znaleźć w Księdze Apokalipsy: „I ujrzałem niebo nowe i ziemię nową, bo pierwsze niebo i pierwsza ziemia przeminęły, (...) Oto przybytek Boga z ludźmi: i zamieszka wraz z nimi, i będą oni Jego ludem, a On będzie "BOGIEM Z NIMI" I otrze z ich oczu wszelką łzę, a śmierci już odtąd nie będzie. Ani żałoby, ni krzyku, ni trudu już [odtąd] nie będzie, bo pierwsze rzeczy przeminęły” (Ap 21, 1.3-4).