Z racji, że zbliża się październik, wróciłam do Listu Apostolskiego św. Jana Pawła II, mówiącego właśnie o
różańcu. Znalazłam tam takie słowa, które, mimo że zostały napisane już jakiś czas temu, nie straciły na
swojej aktualności: „Pewne okoliczności historyczne sprawiają, że to przypomnienie o modlitwie różańcowej nabiera szczególnej aktualności. Pierwszą z nich jest pilna potrzeba wołania do Boga o dar pokoju. Różaniec, nieraz wskazywali moi Poprzednicy i ja sam, jako modlitwę o pokój. Na początku tysiąclecia, które rozpoczęło się przejmującymi grozą scenami zamachu z 11 września i w którym pojawiają się codziennie w tylu częściach świata nowe obrazy krwi i przemocy, ponowne odkrycie różańca oznacza zagłębienie się w kontemplowanie tajemnicy Tego, który « jest naszym pokojem », gdyż « obie części ludzkości uczynił jednością, bo zburzył rozdzielający je mur - wrogość » (Ef 2, 14). Odmawiając zatem
różaniec, nie można nie czuć się wyraźnie zobowiązanym do służby sprawie pokoju, ze szczególnym odniesieniem do ziemi Jezusa, nadal tak doświadczanej, a tak bardzo drogiej sercu chrześcijan.” Czytając te słowa zobaczyłam przed oczami  starsze Panie w kościele, starsze, schorowane Siostry w naszych klasztorach z różańcem w ręku. Nie mogę odpędzić w sobie myśli, że może właśnie te modlitwy chronią
naszą Ojczyznę i cały świat przed wielką wojną? Tego nie wiemy, ale Maryja dzieciom w Fatimie wskazała
właśnie na różaniec, aby wyjednać właśnie pokój dla świata i zakończenie wojny.