Ojciec ma w sobie nieskończone bogactwo dobroci i miłości, którego nie sposób
zamknąć, a która może być dla nas dostrzeżona właśnie spoglądając w blask betlejemskiej
groty. Owa doskonała miłość ma w swej pierworodnej naturze znamię miłości przelewającej
się i pragnącej się udzielać – oto Bóg udziela się nam, ludziom dla naszego odkupienia.
Jednakże jeszcze bardziej fascynującym jest fakt, że to Narodzenie mające miejsce wieki
temu również nie zamknęło się w czasie – ono ma miejsce każdego dnia, w ludzkim sercu i
duszy w trakcie przyjmowania Najświętszego Ciała i Krwi Chrystusa. Czyż nie jest to właśnie
Boże Narodzenie? Oto Bóg rodzi się w człowieku – każdego dnia wciąż na nowo z tym
samym gorącym Jego pragnieniem znalezienia się w człowieku i dawania siebie przez niego
innym. Nasze istnienie także jest przejawem dobroci i miłości Boga – niejako rzeką
przelewającą się z niezmierzonej potęgi oceanu tejże miłości.
Jezus Chrystus zstępując na Ziemię i przyoblekając się w postać człowieka objawia
bliskość Boga, niszczy mur od wieków ich dzielący – odległość. Zstępuje, by być blisko;
zstępuje by być; zstępuje, by stworzyć z człowiekiem relację tak intymną, bliską i
jednocześnie delikatną, że łatwo jej wśród zgiełku świata nie dostrzec – podobnie jak nie
dostrzeżono w Jezusie zapowiedzianego przez proroków Mesjasza. Duchowość dominikańską
wyróżnia (zgodnie z samą nazwą Zakonu Kaznodziejskiego – Ordo Praedicatorum) poprzez
jej jak i Zakonu zadanie, jakim jest głoszenie, bezpośredni bądź pośredni kontakt z drugim
człowiekiem. Nie można głosić samemu sobie oraz głosić i czynić przeciwnie głoszonemu
słowu – inaczej staniemy się głosicielami oszukującymi samych siebie (zob. Jk 1, 22-27). 

Oto zadanie dominikańskie, ale i chrześcijańskie – być głosicielem wypływającym z
doświadczenia bliskości Stwórcy i jednocześnie wytężającym oczy ku Niemu.