Prawdziwe relacje są tym, co daje nam życie, niezależnie od tego, kim jesteśmy i jaką drogą idziemy. Nie inaczej jest w życiu zakonnym. Choć wiąże się ono z rezygnacją z niektórych rodzajów relacji, jak na przykład tej małżeńskiej, nie jest porzuceniem relacji w ogóle. To byłoby zaprzeczeniem naszego powołania, które jest powołaniem do szczególnej miłości.

Naszym powołaniem jest głoszenie Ewangelii najbardziej potrzebującym, pójście do nich z miłością. Jednak pierwszym miejscem, w którym tę miłość dajemy i sami otrzymujemy, jest wspólnota. Nie możemy o tym zapominać. Jeśli nie potrafię w konkrecie codzienności kochać swoich sióstr - tych, z którymi jestem najbliżej, to moje służenie komuś „na zewnątrz” nie będzie prawdziwe. Albo też, jeśli nie przyznam, że sama potrzebuję być kochana przez swoją wspólnotę i będę chciała tylko dawać, to prędzej czy później się wykończę.

Trójca Święta jest jedynym doskonałym wzorem relacji, w której każda z Osób jednocześnie daje miłość i ją otrzymuje. My sami nigdy w pełni nie będziemy zdolni do takiej miłości, jednak to nie zwalnia nas z dążenia do niej – czy to we wspólnocie zakonnej, czy w małżeństwie, rodzinie, przyjaźni. Jedynie bycie w relacji z Trójjedynym Bogiem, który jest miłością, może nas uczyć, jak pozwolić się kochać i dawać miłość. Dlatego nie powinniśmy się zwalniać także z coraz głębszego poznawania tajemnicy Trójcy. Choć pewnie nie wystarczy nam wieczności, żeby ją pojąć…