Życie chrześcijańskie jest związane z ciągłym byciem w drodze. Tym bardziej odnosi się to do życia dominikańskiego. Rzecz jasna nie chodzi tu tylko o częste podróże czy zmienianie miejsca zamieszkania. Chodzi o pewną postawę serca i gotowość. Bycie w drodze dotyczy w równej mierze brata głoszącego rekolekcje w różnych miastach oraz mniszki, która większość życia spędza w tym samym klasztorze.

Jednak ten aspekt zmiany miejsca także jest ważny. Gdy spojrzymy na Świętego Dominika, zobaczymy kogoś, kto sam wciąż był w drodze w najbardziej dosłownym znaczeniu lub też posyłał swoich braci, którzy podróżowali po dwóch, głosząc Dobrą Nowinę. 

Oczywiście nie byli w tym pierwsi - to było życie na wzór Chrystusa i Jego apostołów. Ewangelia pokazuje nam całe życie Jezusa jako szczególną drogę do Jerozolimy, by tam przez swoją śmierć i zmartwychwstanie dokonać naszego odkupienia. Widzimy Go na drodze krzyżowej, wierzymy też, że nawet po śmierci, gdy Jego Ciało spoczywało w grobie, On się nie zatrzymał. Zszedł do Otchłani, by wyciągnąć z niej Adama i Ewę. Po zmartwychwstaniu znów widzimy Go w drodze, ukazującego się różnym osobom w różnych miejscach.