Jednak dla nas, chrześcijan, prawda jest nie czymś, ale przede wszystkim Kimś, jest Prawdą przez duże “P”. “Prawdą jest Chrystus”, mówi kolejne zdanie Konstytucji, nawiązując do słów Jezusa, który sam siebie nazywa “drogą, prawdą i życiem” (J 14,6). W innym miejscu Jezus obiecuje: “prawda was wyzwoli” (J 8,32). Nad tym chcę się zatrzymać.

Czy rzeczywiście mamy doświadczenie takiego wyzwolenia? Czy prawda nie jest raczej czymś, czego się boimy, przed czym uciekamy? Dotyczy to szczególnie nas samych, naszego wnętrza. Lękamy się odkrycia w sobie samych czegoś, co nam się nie spodoba, co zachwieje naszą pewnością siebie i sprawi, że stracimy we własnych oczach, ale też w oczach innych. Przeraża nas perspektywa spotkania z własnym grzechem i słabością.

Jeśli jednak mamy w pamięci fakt, że prawda to Chrystus, możemy być pewni, że każde spotkanie z prawdą będzie wyzwalające, bo będzie spotkaniem z Nim. To nie znaczy, że czasem nie będzie bolesne - żeby przyjąć zbawienie, jakie daje nam Jezus, musimy najpierw stanąć oko w oko z prawdą o własnym grzechu i bezradności wobec niego. 

Jednak zobaczymy też coś innego: stopniowo będziemy odkrywać, że prawda o nas to nie tylko prawda o naszym grzechu, ale coś więcej. Zaczniemy patrzeć na siebie coraz bardziej oczami Jezusa, z większym miłosierdziem, dostrzegając piękno i dobro, które są częścią naszej natury, stworzonej przecież na obraz Boga. Przekonamy się, że nawet odkrywanie trudnej prawdy o nas jest częścią drogi ku wolności.