Pytanie o śmierć, jej sens i trud przyjęcia towarzyszą każdemu człowiekowi już od początku życia. Każdy z zamysłu Bożego się narodził, ale to życie ziemskie kiedyś będzie musiał przyjąć jako zakończone i przejść do życia wiecznego - w co wszyscy wierzymy, że zdołamy osiągnąć z Jego łaski i z Jego łaską. Nikt z ludzi nie powinien wchodzić w przysłowiowe „buty” Pana Boga i kończyć życia bliźniego, bądź też swojego, gdyż to On jest Panem życia i śmierci; to On dał nam życie i jedynie On ma prawo je dopełnić poprzez przejście jakim jest śmierć.

Warto podjąć refleksję i wejść w wyobrażenie dnia tragicznego pożaru, w którym mam do wybrania jedną rzecz, którą będę mógł zabrać ze sobą. Co to będzie? Czy Bóg sam wystarczy? Takie sytuacje stawiające nas niejako „pod ścianą” zmuszając do refleksji nad tym, co nadaje sens naszemu życiu i co w naszym życiu stanowi największą wartość. Oby Dobry Bóg był dla nas Kimś, dla którego żyjemy, poruszamy się i jesteśmy (por. Dz 17, 28); z którym spotkanie będzie najwyższą wartością i osiągnięciem życiowego celu dającego pełnię szczęścia. Niech Święci Pańscy będą dla nas otuchą i wsparciem na drodze zbawienia. „Co to będzie za chwała i radość być dopuszczonym do oglądania Boga, być uczczonym razem z Chrystusem Panem twoim Bogiem przez otrzymanie radości wiecznego światła i szczęścia…, móc powitać wszystkich patriarchów, apostołów, proroków i męczenników, radować się razem ze świętymi i przyjaciółmi Boga niekończącym się szczęściem Królestwa Niebieskiego, otrzymać to, czego oko nie widziało, ani ucho nie słyszało, ani w serce człowieka nie wstąpiło.” (św. Cyprian, List 56)