Katecheza nie zaczyna się od programu ani od podręcznika. Zaczyna się od dziecka, które siada w ławce – czasem zaciekawione, czasem znudzone, czasem zbuntowane, a czasem po prostu zmęczone. Każde z nich przychodzi z inną historią, innym doświadczeniem domu, Kościoła i relacji z Bogiem. I każde z nich jest dla mnie zaproszeniem, by szukać języka, który będzie zrozumiały i prawdziwy.
Kocham ten festiwal! Kocham tę grupę pasjonatów z KACK, którzy zarywają noce, biorą na tydzień urlop albo w przerwach od pracy zawodowej ciężko pracują wolontariacko, by przez kilka dni, każdego wieczora działać na Kurtynie i tworzyć festiwal teatrów amatorskich z taką klasą i na takim poziomie...
Kiedy wybuchła pandemia i byliśmy wszyscy „zamknięci” przyszła mi myśl, żeby poprzez Instagram dzielić się pięknem chorału gregoriańskiego. To śpiew, który poznałam na studiach i bardzo lubię się nim modlić.
Bo prawdziwa misja zaczyna się w sercu - w ciszy, która słucha Boga i pozwala się posłać tam, gdzie czeka Jego miłość.
A zatem ludzie Boga, bądźcie sobą, bo dzieła Jego są piękne i pełne łaski!
ufając Bogu, każdego dnia przekonujemy się, że z Jego pomocą wszystko jest możliwe. Prowadzenie naszego Domu w każdych warunkach jest tego najlepszym przykładem.
Jestem wdzięczną Bogu za to miejsc i za te dzieciaki. Za to, że mogę im dawać kawałek siebie. I za to, że tak wiele dostaję w zamian.
Pan Bóg pukał jednak dyskretnie do drzwi mojego serca i pytał: „Czy chcesz pójść za Mną”? Mnie jednak wydawało się, że pójście za głosem powołania do życia zakonnego oznacza rezygnację z moich marzeń i pasji.
Życie zakonne daje mi siłę i motywację do wypełniania tej misji. Relacje międzyludzkie są
dla mnie niezwykle ważne. Moje życie duchowe i codzienna więź z Bogiem stanowią fundament moich
działań i wyborów życiowych.
Modlitwa jest nieodłącznym elementem mojego dnia – to ona pozwala mi
odnaleźć pokój serca, prosić o światło Ducha Świętego w trudnych sytuacjach oraz zawierzać Bogu
zarówno moje troski, jak i sukcesy.
Pan Bóg ma wobec nas różne plany, często takie na które my byśmy nie wpadli bo patrzymy w mniejszych odległościach niż On. On Który widzi więcej.
ON po prostu widzi WSZYSTKO .
Bóg kieruje naszym życiem. A ja się nieustannie tego uczę.
Gdyby ktoś powiedział mi rok temu, że po ślubach wieczystych zostanę posłana do duszpasterstwa powołań, pewnie miałabym ku temu wątpliwości. Widziałam się w innym miejscu.
W Orędziu Papież mówi, że „misja jest niestrudzonym wychodzeniem do całej ludzkości, aby ją zaprosić na spotkanie z Bogiem.”
No właśnie… niestrudzonym wychodzeniem do… A skąd brać siłę, cierpliwość i wytrwałość do tego niestrudzonego wychodzenia?
