Pan Bóg dał nam łaskę, że juniorat przeżywamy w tym samym gronie, w którym dziesięć lat temu wstępowałyśmy do Zgromadzenia, więc poznawać się za bardzo nie musimy.

To piękne, że możemy wspierać się i umacniać na drodze kroczenia za Chrystusem, poprzez wzajemne świadectwo wiary, miłości, wierności i gorliwości. Nie brakuje też tych ciemniejszych stron życia wspólnotowego – pewnych nieporozumień. To pokazuje mi moją ludzką słabość i kondycję. Jeśli denerwuje mnie coś w danej siostrze, to mogę sobie zrobić dobry rachunek sumienia i sprawdzić, czy aby nie posiadam takiej samej wady, która irytuje mnie w drugiej osobie. Bardzo często jest tak, że wspólnota pozwala mi stanąć w prawdzie, odkryć swoje pozytywne i negatywne strony. To mobilizuje mnie do pracy nad sobą, aby stawać się jeszcze większym darem dla innych. Takie jest moje doświadczenie przeżywania junioratu.

Wszystkich czytających serdecznie pozdrawiam, pokornie prosząc o modlitwę za nas, abyśmy były wierne Panu Jezusowi aż do śmierci. A dziewczętom rozeznającym powołanie do życia zakonnego z całego serca życzę światła Ducha Świętego, odwagi i wielkiej miłości, która przezwycięża lęk.